รางวัล ปี 2000

- ได้รับรางวัลชนะเลิศ เชียงใหม่ มิวสิค อวอร์ด
- ได้รับรางวัลชมเชย การประกวด ITV shure music award
- ได้รับรางวัลชนะเลิศ Nescafe' Open up music challenge 2000

ปี 2001-2003

- สะสมประสบการณ์เล่นดนตรีในผับที่เชียงใหม่อยู่ประมาณ 3 ปี ก็มีโอกาสได้พบกับสุดยอดโปรดิวเซอร์มือทองของแกรมมี่คือ พี่อ้อม ชุมพล สุปัญโญ
แห่ง Baitong Records ที่มองเห็นความตั้งใจและให้โอกาสได้เข้ามาทำงานตรงนี้

ปี2004

- ออกผลงานอัลบัมแรกที่มีชื่อเดียวกับชื่อวงว่า Etc. กับค่าย Biatong Records GMM Grammy ซึ่งวงทำหน้าที่ Produce เอง โดยมีพี่อ้อมเป็น Executive Producer

ปี 2005

- ได้รับรางวัล ศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยม จากเวทีคมชัดลึกอวอร์ดในอัลบั้มแรกของ Etc.

ปี 2006

- Produce อัลบั้ม นิว-จิ๋ว NJ Together
- เป็น Music Director คอนเสิร์ต Devil Devas, Sifa # 2 Deep Blue Concert
- ร่วมแสดงคอนเสิร์ตกับสิลปินมากมาย เช่น โก้ Mr.Saxman, Jennifer Kim, Tata Young, สุเมธ & เดอะปั๋ง, ป้อม ออโต้บาห์น, ปั่น, ตุ๊ก วิยะดา, แอม เสาวลักษณ์, ใหม่ เจริญปุระ, มาช่า, พลพล, อ๊อฟ ปองศักดิ์, เบน ชลาทิตย์, โบว์ สุนิตา, บอย พีสเมกเกอร์,
A Capella 7 เป็นต้น

ชอบจิงๆนะเนี่ย etc. นี่ของจริงเลย ฝีมือทางด้านดนตรีสุดยอดเป็นบ้า อยากเก่งอย่างนี้บ้างจัง

โครตเท่ห์ วันนั้นก็เพิ่งไปดูมา มือกลองสุดยอดมะกล้วยเตด แต่ชอบพี่โอเล่มากกว่า กีต้าร์พี่แกสุดยอดว่ะ

นี่ไง พี่โอเล่ เท่ห์มั้ยล่ะ

ยังไงก็หาฟังเพลงของ etc. กันนะคับ

ชาวเจียงใหม่ด้วยกัน 555

เห็นมั้ยว่าวันนี้ไม่อัพเรื่องเกาหลีแล้ว กลัวว่าจาเบื่อกันซะก่อน

ก็ทำไงได้ล่ะก็คนมานชอบนิเนอะ

การที่ชอบอะไรมันต้องมีเหตุผลด้วยเหรอ......

ว่าก็ว่าเถอะ คัยรู้บ้างว่าหนังเกาหลีหรือซีรี่ย์เกาหลีที่ทุกคนดูกัน

มันมักจะมีอะไรๆ ที่คล้ายๆกันนะ ไม่เชื่อก็ลองสังเกตดู

แต่เท่าที่ผมสังเกตเนี่ยก็มีอยู่ไม่กี่อย่างหรอก ก็แค่.....

1.พระเอกมักรวยกว่านางเอก

2.ยานพาหนะที่ใช้ก็มักจะเป็น รถถีบ เพราะว่ามันคลาสสิคดี

3.มักจะมีคำว่า "สู้ๆ"

4.นางเอกมักป่วยเป็นมะเร็งอ่า ทำไมไม่เป็นโรคอื่นบ้าง เช่น เอดส์ ว่ามะ

5.แล้วก็มักจะมีตอนที่คนทั้ง 2 ต้องพรากจากกันไปที่ไหนสักแห่งนี่แหละ

6.แล้วอีกซักประมาณ 2-3 ปี ก็กลับมาพบกันใหม่

7.แต่ยังไม่เจอกันหรอกนะ เดินสวนกันไปสวนกันมาก่อน แล้วค่อยเจอกัน

8.เพื่อนพระเอกมักจะชอบนางเอก

9.พระเอกกะนางเอกมักกะอยู่บ้านเดียวกันทั้งๆที่ยังไม่ได้รักกัน

10.เพลงเพราะคร้าบบบบ ชอบๆ

นี่ก็เท่าที่สังเกตก็มีอยู่เท่านี้แหละแต่ถ้าคัยมีอะไรเพิ่มเติมก็บอกกันได้นะคับ

เรามันคนชอบดูหนังเกาหลีด้วยกัน n_n

น่านไงล่ะ สุดท้ายก็ไม่พ้นเรื่องเกาหลีอยู่ดี เง้อ อย่าเพิ่งเบื่อล่ะ

วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ได้มาอัพสเปซอีกครั้งที่จริงสเปซนี้น่าจะเสร็จตั้งแต่เมื่อวานแล้วแหละ

แต่มันเกิดเหตุขัดข้องนิดหน่อย

ก็ช่วงนี้มันว่างๆหนิ เพื่อนๆก็ไปเรียนซัมเมอร์กันหมดเหลือแต่เราคนเดวเลย

แต่ถ้าช่วงนี้คัยจะไปเที่ยวไหนก็กริ๊งกร๊างมาบอกกันมั่งนะเว่ย เดวไป

แต่ช่วงนี้โทรสับเดี้ยงว่ะเซงโครต เด๋วต้นเดือนจะกลับมาฟื้นคืนชีพอีกครั้ง 555

รอเดือนหน้าก็จะได้เจอกันแล้วเพื่อนๆเอ๋ย กรุจะย้ายเข้าหอแล้ว

แวะเวียนมาได้เลยนะเพื่อน แต่ถ้าอยากให้กรุไปเล่น วินนิ่ง ก็เอาตังมาให้ก่อนเด๋วกรุไป

แล้วพวกเมิงจาทามอะไรก็ตามบาย 5555

แล้วเจอกันพรรคพวก n_n

สุดท้ายนี้มีอะไรมาฝาก

"กูนั่งอยู่ดีๆเสือกมาไล่กูทำไม กูเต้นกำลังมันเสือกมาไล่กูทำไม จีบหญิงกำลังเพลินเสือกมาไล่กูทำไม กูไม่อยากกลับบ้านเสือกมาไล่กูทำไม"

คุ้นๆกันมั้ยเพลงนี้ พี่ Dajim ของเราเองไง ชอบมากๆง่ะเพลงนี้ เถื่อนดี ยังมีอีกตั้งหลายเพลงนะ

เด๋วจะเอามาฝากอีกวันนี้พอแค่นี้ก่อน บ้ายบาย  C U again

 

Kim Rae Won แสดงเป็น Choi Seung Hui

++Choi Seung Hui++…….เป็นชายหนุ่มรูปหล่อ บุคลิกดี เป็นผู้กำกับหนังที่เรียนจบมาจากซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย ต้องสูญเสียคนรักไปเพราะอุบัติเหตุ ที่คอยโทษตัวเอง ตลอดเวลาว่าเป็นความผิดของตัวเอง เพราะเป็นคนขับรถไปชนกับรถบรรทุก.....ทำให้คนรัก * Hye Su* เสียชีวิตทันที ทำให้ชีวิตของเค๊าต้องตกอยู่ในความเศร้า อยู่คนเดียวมาโดยตลอด 2 ปี ต้องคอยโทษตัวเอง อยู่แบบหงอยเหงา พอมาเจอ Bok Sil ที่หน้าตาเหมือนคนรักเก่าก็ตกตะลึง ทำให้ชีวิตของตัวเองมีสีสันขึ้น สังเกตุจากการแอบยิ้ม.....ตลอด เมื่อเจอเรื่องความเปิ่นของนางเอก ต่อจากนั้นชีวิตต้องเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง เพราะมี Bok Sil เข้ามาเกี่ยวข้อง............

Jung Ryeo Won แสดงเป็น Kim Bok Sil

++Kim Bok Sil++ เป็นหญิงสาวที่ชีวิตเติบโตท่ามกลางป่าเขา และภูเขา ฮิฮิ มีบ้านอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ ที่มีคนแสนน้อยอยู่ ต้องอยู่ท่ามกลางพืชผักทั้งหลาย ไม่ว่าจะเป็น มันฝรั่ง เห็ด สมุนไพร และผักต่างๆ ความหวังของ Bok Sil คือ อยากมีแพะให้มากกว่านี้ ฮิฮิ....ต้องออกจากโรงเรียนกระทันหันเพราะแม่ประสพอุบัติเหตุ ทำให้กลายเป็นคนที่มีอายุสมองเท่ากับเด็ก 10 ขวบ ดังนั้นจะห่วงแม่มาก ไม่กล้าทิ้งไปไหนนานๆ มีพ่อที่ทิ้งแม่และตัวเองไปตั้งแต่ยังเล็กๆ ความคิดของเธอคือ จะไม่ขอแต่งงาน จะอยู่กับแม่ตลอดไป..........และเมื่อเจอ Seung Hui ชีวิตก็เปลี่ยนไป........

Kang Jung Hwa แสดงเป็น Yun Mi Hyeon

++Yun Mi Hyeon++ เป็นลูกพี่ลูกน้องกับ *Hye Su* เรียนจบด้านดนตรีพร้อมกันจากประเทศออสเตรเลีย มีนิสัยไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เพราะแอบชอบ Seung Hui และคอยสวดมนต์อ้อนวอนให้ทั้ง 2 คน แยกจากกันเป็นประจำ เมื่อ Hye Su ตาย ก็โทษเป็นความผิดของ Hye Su เอง และมีความหวังที่จะกลายเป็นคนใกล้ชิดของ Seung Hui ต่อไป เมื่อมาเจอ Bok Sil ก็ตกใจมากเพราะหน้าเหมือน Hye Su เหมือนเป็นพี่น้องกัน......

Park Si Hu แสดงเป็น Han Jeong Hun

++Han Jeong Hun++ เป็นรุ่นพี่ของ Seung Hui เป็นทายาทรุ่นที่ 3 ของบริษัทเกี่ยวกับภาพยนต์และเพลง พ่อของเค๊าเสียชีวิตจากอาการเส้นโลหิตในสมองแตก ทำให้เค๊าต้องมารับผิดชอลบริษัทแทน...บุคลิกภายนอกเหมือนเป็นคนอ่อนแอ แต่จริงๆ เป็นคนเข้มแข็ง หลงรัก Hye Su มาตลอด และเมื่อ Hye Su เสียชีวิต ก็รู้สึกชีวิตเหมือนไม่มีความหวังอะไร อยู่แบบซังกะตาย...เมื่อมาเจอ Bok Sil ที่หน้าเหมือน Hye Su ก็แปลกใจมาก เมื่อได้มาอยู่ใกล้ชิด ตอนแรกก็รู้สึกดูถูก Bok Sil แต่ทำเป็นว่าตัวเองดี แต่ Bok Sil รู้ทันว่าคิดยังไงกับตัวเอง ทำให้ Jeing Hun รู้สึกขวยเขิน ละอายแก่ใจที่เจอคนรู้ทัน และจากความใกล้ชิดทำให้ ความรู้สึกเปลี่ยนไปโดยที่ตัวเองไม่รู้ตัว คือตกหลุมรัก Bok Sil ทีละน้อยจนหมดหัวใจ (อ้วก).........และรู้สึกสงสัยว่า Bok Sil ต้องเป็นหลานสาวที่หายไป(อีกแล้ว) ของ Billionaire Lee

 

 

เรื่องย่อ :

ผู้กำกับชอยซึงฮีโด่งดังมีชื่อเสียงแต่การงานและอนาคตต้องดับมืดเมื่อเขาสูญเสียคนรัก จากอุบัติเหตุทาง รถยนต์ นอกจากวันๆ เอาแต่ดื่มกินเมามายไร้สติปล่อยชีวิตที่บอบช้ำให้จมปลักอยู่กับความเสียใจและ บาดแผล คราวนั้นแล้วชอยซึงฮีก็ไม่ทำอะไรอีก กระทั่งฮันจุงฮุนช่วยดึงเขากลับมาทำงานอีกครั้ง

ช่วงเวลาที่ซอยซึงฮีพยายามตัดใจจากคนรักคือลีเฮซูเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ เขากลับได้พบคิมบกชิลหญิงสาว ชาวบ้านที่เขาเรียกเธอแบบดูแคลนว่าเด็กหลังเขา เด็กสาวคนนี้มีหน้าตาถอดแบบลีเฮซูราวพิมพ์เดียวกัน หน้าตาท่วงท่าของหญิงสาวทำให้เขาหวนรำลึกถึงความรักความหลังของเขาเป็นฉากๆ เขาตามคิมบกชิล ไปจนไม่มีรถกลับเข้าเมือง เธอจึงให้เขาพักที่บ้าน ซึ่งซอยซึงฮีต้องแปลกใจกับสภาพบ้านบนภูเขาดูซอม ซ่ออยู่กันอย่างยากไร้ กับแม่ที่เหมือนสติไม่สมบูรณ์ เขาออกจะรังเกียจนิดหน่อยประสาคนเมืองที่ต้องนอน ในห้องที่เต็มไปด้วยข้าวของรกรุงรัง มีทั้งแมลงและหนูวิ่งราวสวนสัตว์ แต่ที่บ้านนั้นซอยซึงฮีได้ค้นพบ ความรักชวนซาบซึ้งระหว่างสองแม่ลูกและความเอื้ออาทร ของคนในหมู่บ้าน เขาให้คิมบกชิลพาสำรวจ สถานที่สำหรับใช้เป็นข้อมูลในการทำงานของเขาแต่คิมบกชิล กับครูใหญ่ที่โรงเรียนก็เข้าใจผิดคิดว่าเขา เป็นพวกหลอกผู้หญิง

ต่อมามีทีมงานถ่ายทำมิวสิควีดีโอมาที่หมู่บ้านทุกคนตื่นเต้นมากรวมทั้งคิมบกชิล ที่นั่นเธอได้พบซอยซึงฮี อีกครั้งในฐานะผู้กำกับทำให้รู้ว่าทั้งหมดเธอเข้าใจเขาผิด มีฮยอนและฮันจุงฮุนได้พบคิมบกชิลต่างประ หลาดใจที่เธอเหมือนลีเฮซูมาก เพราะต้องการเงินใช้รักษาแม่คิมบกชิลจึงต้องการหางานและเงินให้มาก เมื่อได้พบฮันจุงฮุนจึงของานเขาทำที่โซล แต่พอเดินทางไปหาฮันจุงฮุนตามนามบัตรกลับไม่พบเขาได้พบ มีฮยอนแทนเธอจึงพา คิมบกชิลไปทิ้งไว้ในแผนกของซอยซึงฮี ในสายตาของซอยซึงฮีความไร้เดียงสา เปิ่นเป๋อ เหมือนเด็กบ้านนอกของคิมบกชิลทำให้ซอยซึงฮีหงุดหงิดรำคาญใจเสมอ ขณะเดียวกันความ ไร้เดียงสาและความจริงใจใสซื่อของเธอนั้นทำให้ซอยซึงฮียิ้มได้แม้ชีวิตเขา จะเต็มไปด้วยความโศกเศร้า เธอมีวิธีการแปลก ๆ ปลอบใจ ให้กำลังใจให้เขาเข้มแข็ง เวลานั้นเหมือนคิมบกชิลช่วยพรากซอยซึงฮีมา จากบาดแผลในอดีต พวกเขาสองคนเริ่มมองกันและกันในแง่ดีมากขึ้น ขณะที่ชอยซึงฮีเริ่มมองเห็นความ น่ารัก ความอ่อนโยนจากหัวใจคิมบกชิลนั้น ความเจ็บปวดเงียบเหงาในหัวใจซอยซึงฮีก็ทำให้คิมบกชิล แอบซาบซึมความเศร้านั้นไว้ จนกลายรูปเป็นความรักเช่นกัน

 

 

คิมบกชิลได้พบฮันจุงฮุนอีกครั้งเขาแกล้งซักประวัติเธอจนได้รู้ว่าเธอเกิดที่โซลและมีแผลเป็นที่มือ ซึ่งเกิด จากอุบัติเหตุที่ร้านอาหารทำให้เขาสงสัยว่าเธออาจเป็นน้องสาวที่ตายไปแล้วของลีเฮซู เขาพยายามสืบ หาความจริงแต่ทั้งปู่และแม่ของลีเฮซูยังไม่อยากปักใจเชื่อนักเพราะไม่ต้องการผิดหวังอีก

แม่ของคิมบกชิลป่วยเข้าโรงพยาบาลเวลานั้นแม้คิมบกชิลเพิ่งทะเลาะกับซอยซึงฮีจนถูกเขาไล่ออกจาก งานแต่เขาก็อดเป็นห่วงเธอไม่ได้เขาจึงขับรถไปส่งเธอที่หมู่บ้าน ทั้งที่ก่อนหน้าเขาไม่อาจขับรถได้อีก เพราะลีเฮซูต้องตายเพราะเขาขับรถโดยประมาทแต่คราว นี้เหมือนคิมบกชิลได้เยียวยาบาดแผลนั้นให้หาย จนซอยซึงฮีพร้อมเปิดใจรักใครสักคนได้อีก นับแต่พบคิมบกชิลเหมือนในหัวเขาได้ยินแต่เสียงของเธอ... คอยเป็นห่วงเธอ เขาอยู่เป็นเพื่อนเธอที่บ้านกับแม่แต่คราวนี้เขาไม่ได้รู้สึกแปลกแยกและรังเกียจบ้านเก่าๆ ของเธอแต่อย่างใด ทั้งก่อนกลับโซลเขายังทิ้งรองเท้าไว้ที่นั่นเพราะเห็นว่าพวกเธอกับแม่อยู่กันลำพังสอง คนเกรงจะมีอันตราย

แม่ของคิมบกชิลตัดสินใจอยู่นานกว่าจะยอมโทรศัพท์ไปหาแม่แท้ๆ ของคิมบกชิลเพื่อคืนลูกสาวให้ ขณะที่ ครูใหญ่ที่รู้เบื้องหลังของฐานะแท้จริงของคิมบกชิลมาตลอดก็พยายามช่วยบอกความจริงว่า แม่ปัจจุบัน ไม่ใช่แม่แท้ ๆ ของเธอ คิมบกชิลได้พบกับแม่แท้จริงที่บ้านแต่เธอเสียใจเกินกว่าจะยอมรับได้ เธอให้แม่ แท้จริงกลับไปก่อนส่วนตัวเธอขอเวลาอยู่กับแม่ที่เลี้ยงเธอมาแต่เล็ก

ความรู้สึกพิเศษที่เพิ่งแทงรากลงสู่เนื้อหัวใจของซอยซึงฮีทำให้เขานัดคิมบกชิลไปดูแข่งฟุตบอลโดยที่เธอ ไม่ยอมไปตามนัดเขาเป็นห่วงเธอมากแล้วได้รู้ความจริงในหัวใจเวลานั้นว่าเขาโหย หาหญิงสาวหลังเขา อย่างคิมบกชิลเสียแล้วแม้จะยังไม่ยอมรับว่า ความรู้สึกนั้น คือ ความรักก็ตาม

เธอหายไปขาดการติดต่อเขาจึงเฝ้าติดตามหาโดยไม่รู้ว่าคิมบกชิลกลายเป็นลีเฮริมน้องสาว ของลีเฮซู เสียแล้ว เมื่อคิมบกชิลกลับมาทำงานซอยซึงฮีก็เริ่มสอนเธอเขียนบทเพราะเห็นเธอสนใจงานนั้น คิมบกชิลรู้ สึกอึดอัดเมื่อต้องอยู่กับครอบครัวใหม่ที่เหมือนจะบังคับเธอไปเสียทุกเรื่องรวมทั้งการ คบกับซอยซึงฮีก็บอก ทางบ้านไม่ได้เพราะมีฮยอนเล่าให้ฟังถึงความสัมพันธ์ระหว่างลีเฮซูกับซอยซึงฮีผู้หญิง ที่ตายจากแล้วทิ้ง ความเศร้าไว้ในหัวใจซอยซึงฮีคือพี่สาวเธอเอง คิมบกชิลพยายามบอกความจริงเรื่องฐานะลีเฮริมกับซอย ซึงฮีแต่ไม่สำเร็จ ทั้งเธอยังต้องแอบทางบ้านไปพบเขาอยู่บ่อยๆ

งานเลี้ยงครบรอบบริษัทฮันจุงฮุนเชิญซอยซึงฮีไปงานเพื่อให้ได้พบเจ้าของเงินทุนที่จะสนับสนุนเขาด้าน การสร้างภาพยนตร์ ที่งานเขาได้พบคิมบกชิลในฐานะลีเฮริมทำให้เขาผิดหวังอย่างแรง อีกทั้งในงานแม่เฮริม พูดจาดูแคลนซอยซึงฮีว่าเขาไม่คู่ควรกับลูกสาวของเธอ จากนั้นซอยซึงฮีก็เปลี่ยนไป เขาเย็นชา เฉยเมยต่อ คิมบกชิลแม้เธอจะพยายามเข้าหางอนง้อเขาสารพัด มีฮยอนชวนซอยซึงฮีไปงานเลี้ยงรุ่นมีคิมบกชิลตามไป ด้วย ที่นั่นเธอได้พบชางวุคเพื่อนของซอยซึงฮี ที่คุ้นเคยกับลีเฮซูดี โดยซอยซึงฮีแนะนำคิมบกชิลกับเพื่อนว่า เธอชื่อ ลีเฮริม ทำให้คิมบกชิลแน่ใจว่า ซอยซึงฮีโกรธเธอมากจนไม่ยอมเรียกเธอว่า คิมบกชิลอีก

เมื่อซอยซึงฮีไม่สนใจเธอแล้วลาออกจากงาน เมื่อบ้านของแม่เฮริมไม่อบอุ่นพอสำหรับคิมบกชิล เธอจึงกลับ ไปช่วยแม่ทำไร่ที่บ้านนอกแม้ปู่และแม่จะไปรับก็ไม่ยอมกลับ ปู่จึงต้องขอร้องให้ซอยซึงฮีช่วยพาคิมบกชิล กลับบ้านโดยให้ช่วยสอนเธอเขียนบทที่เธอชอบ ซอยซึงฮีจำเป็นต้องรับงานนี้เพราะเห็นแก่ลีเฮซู

คิมบกชิลรู้สึกเหมือนเธอถูกหลอกให้กลับมาเพราะซอยซึงฮีผลักไสเธอไปให้ชางวุคสอนเธอเขียนบทแทน มีฮยอนบอกคิมบกชิลเรื่องซอยซึงฮีจะไปออสเตรเลียเธอเข้าใจว่าเขาคงไม่กลับมาอีก ทำให้คิมบกชิลรีบ ตามเขาไปสนามบินเพื่อห้ามเขาไว้ เมื่อคิดว่าเธอมาช้าเกินไปก็ร้องไห้เสียใจมากมาย ซอยซึงฮีมาเห็นเข้า เขาจึงไม่อาจตัดใจจากเธอได้ เพื่อกีดกันลูกสาวจากซอยซึงฮี แม่เฮริมจึงวางแผนส่งคิมบกชิลไปอเมริกา

เธอจึงสารภาพความในใจให้ซอยซึงฮีรู้ว่าเธอชอบเขา แต่เมื่อเขาไม่สนใจความรักของเธอจึงตัดสินใจไป อเมริกา ครั้นเธอจะเดินทางไปจริงซอยซึงฮีกลับปล่อยเธอไปไม่ได้ เขาจำต้องสารภาพว่าเขาก็รักเธอ คิมบกชิลบอกฮันจุงฮุนว่าเธอชอบซอยซึงฮีเพื่อให้เขาช่วยพูดกับผู้ใหญ่ให้ล้มเลิกการไปอเมริกาของเธอ ฮันจุงฮุนนอกจากไม่ช่วยแล้วเขายังไปบอกซอยซึงฮีว่าจะขอคิมบกชิลแต่งงานทำให้ซอยซึงฮีต้อง สารภาพว่า คิมบกชิลกับตนรักกัน แม่เฮริมรู้จากมีฮยอนว่าลูกสาวตนรักกับซอยซึงฮีเธอจึงเร่งวันไปอเมริกา เร็วขึ้นแล้วห้ามลูกสา วออกจากบ้าน แต่เธอก็หนีไปหาซอยซึงฮีอยู่เสมอ กระทั่งวันเดินทางไปอเมริกาเธอ ถูกยึดมือถือ ติดต่อซอยซึงฮีไม่ได้ แต่ซอยซึงฮีก็ตามไปสนามบินเมื่อรู้จากแม่บ้านของบ้านแม่เฮริมว่าเธอ กำลังเดินทางไปสนามบิน

ระหว่างรถติดไฟแดง คิมบกชิลหนีออกมาจากรถ แล้วได้พบกับซอยซึงฮีที่ตามเธอมาพอดี พวกเขาสองคน หนีไปเที่ยวด้วยกันโดยไม่คิดจะกลับโซลอีก เวลานั้นด้วยความผิดหวังอย่างแรงแม่เฮริมจึงล้มป่วย ขณะที่ ต้องการสั่งสอนซอยซึงฮี และเพราะเชื่อว่าเขาทำทีชอบหลานสาวตนเพราะต้องการแก้แค้นครอบครัวเธอ ที่กีดกันเขากับ เฮซูทำให้เธอตายแล้วเขาต้องเจ็บปวด ปู่ของเฮริมจึงทำให้ซอยซึงฮีไม่มีใครต้องการร่วม งานด้วย ระหว่างใช้เวลาเที่ยวเตร่อยู่กับคิมบกชิลซอยซึงฮีเหมือนคาดเดาได้ว่าต้องมีปัญหาเกิดกับงาน และอนาคต ของเขาแต่เขาก็เลือกจะหันหลังให้งานที่เขารักเพื่อรักษาความสัมพันธ์กับคิมบกชิลไว้ คิมบก ชิลรู้ว่าซอยซึงฮีเก็บข่มความเสียใจนั้นไว้เธอจึงชวนเขากลับโซลเพื่อ ไปเผชิญปัญหาด้วยกัน และสัญญา ว่าพวกเขาสองคนจะไม่ทำให้อีกฝ่ายต้องเสียใจ...

เมื่อกลับไปที่ทำงานฮันจุงฮุนก็ไม่มีงานให้ซอยซึงฮีทำอีก ขณะที่คิมบกชิลถูกแม่เฮริมไล่ออกจากบ้านให้ ไปเป็นคิมบกชิลที่จะรักใครชอบใคร ก็ได้ตามใจเธอ.. .ก่อนที่แม่เฮริมจะเข้าโรงพยาบาล แม่จากบ้านนอก ของคิมบกชิลไปพบชอยซึงฮีเพื่อขอร้องให้เขาเลิกคบกับคิมบกชิล เพราะเธอไม่ต้อง การให้คิมบกชิลสูญ เสียครอบครัวแท้จริงของเธอไป แต่เพราะแม่จากบ้านนอกของคิมบกชิลเห็นความรักมั่นคงของชอยซึงฮี ที่เขายืนยันหนักแน่นจะแก้ปัญหาเองเพียงขอให้แม่เชื่อมั่นในตัวเขา เธอจึงเห็นใจและอยู่ข้างคิมบกชิลกับ ชอยซึงฮี คิมบกชิลพยายามทำดีกับแม่เฮริมที่ป่วยพร้อมขอให้เธออภัยให้แต่ก็ไม่สำเร็จซึ่งเมื่อแม่เริ่มเพ้อหา แต่ลีเฮซูเธอยิ่งรู้สึกผิดเพราะความรักของเธอทำร้ายคนอื่นเธอจึงยอมเลิกกับชอยซึงฮี ขณะที่ชอยซึงฮีก็ พยายามขออนุญาตปู่ของเฮริมให้ยอมอนุญาตให้เขาคบคิมบกชิลแต่กลายเป็นว่า เขาถูกปู่เฮริมขอร้องให้ เลิกกับเธอเพราะแม่เธอเริ่มมีอาการผิดปกติทางจิต ดังนั้นวันเกิดของชอยซึงฮีคิมบกชิลจัดงานวันเกิดให้เขา โดยวันนั้นพวกเขาสองคนก็ร่ำลาเพื่อแยกจากกัน ชอยซึงฮียอมปล่อยคิมบกชิลไปเพราะต้องการรักษาครอบ ครัวที่เธอพรากจากไปแต่เด็กไว้ให้เธอ จากนั้นคิมบกชิลก็ไปอยู่บ้านนอกบ้านตามที่ปู่บอกโดยไม่โต้แย้ง ราวยอมรับการลงทัณฑ์ต่อความผิด ของเธอ

ปู่เฮริมขอให้แม่เฮริมที่อาการดีขึ้นไปรับคิมบกชิลกลับ แต่เธอลังเลกระทั่งชอยซึงฮีได้รู้ภายหลังว่าคิมบก ชิลถูกไล่ออกไปอยู่บ้านนอกเขาจึงไปขอร้อง ไม่เธอให้ยกโทษให้เธอแล้วรับเธอกลับโดยเขาสัญญาจะ ไม่พบเธออีก

ท่ามกลางความเจ็บปวดจากความรักครั้งนี้ ชอยซึงฮียังทำงานอย่างหนักจนเพื่อนๆ แปลกใจเขาไม่ย่อท้อ ต่ออุปสรรคต่าง ๆ เพื่อสร้างหนังที่ดีให้ได้ตามที่คิมบกชิลอยากเห็นเขาเป็น เช่นเดียวกันเมื่อกลับมาอยู่กับ แม่เฮริมแล้วคิมบกชิลก็ขอปู่ไปฝึกงานที่บริษัท เธอจึงมีโอกาสได้พบชอยซึงฮีโดยบังเอิญแม้สองคนจะ แสร้งทำเหมือนคนไม่เคยร้างลาจากกัน แสร้งเก็บข่มความเจ็บปวดจากการต้องจากและต้องพบกันไว้แต่ เพื่อน ๆ รอบข้างก็มองออกว่าพวกเขายังคงรักกันมากเหลือเกิน ฮันจุงฮุนจึงขอร้องให้แม่เฮริมยอม ให้ชอย ซึงฮีและคิมบกชิลรักกันเพราะเห็นว่าพวกเขารักกันจริงๆ เรื่องราวความรักของพวกเขาเหมือนถูกลิขิตไว้แล้ว ทั้งปัจจุบันชอบซึงฮีเปลี่ยนแปลงไปมาก เขาไม่ได้เป็นคนที่คิดถึงแต่ตัวเองเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว แม่เฮริมเห็นคิมบกชิลเสียใจร้องไห้นักหนาหลังจากได้พบชอยซึงฮีอีกแต่ปากก็ยังสัญญาว่า จะไม่พบเขา อีกจึงใจอ่อน ยอมให้พวกเขาคบกัน เส้นทางหัวใจของผู้กำกับชอยซึงฮีผู้ชายคนที่เหมือนไม่แยแสต่อผู้ใด ดูกระด้างและเย็นชา หากซ่อนหัวใจอ่อนโยนไว้ กับคุณหนูบ้านนอกคนที่ใช้ความใสซื่อและความรักของ เธอโอบหัวใจเดียวดายของผู้กำกับ ไว้นั้น เรื่องราวของพวกเขาจึงดูแสนรัก แสนหวาน บางนาทีทะเลาะ แง่งอน ประสาคู่รัก คู่กัด ...แต่จะ หวาน เผ็ด ร้อน สักเพียงไร ถนนสายนั้นของพวกเขาสองคนก็ลงเอย ด้วยรัก....

เคยมีใครถามคุณไหมว่า "ความรักคืออะไร?"

ผมคิดว่าวันนี้ผมมีคำตอบให้คุณแล้วล่ะ คำที่ใช้แทนคำว่า "ความรัก" ได้ดีที่สุด น่าจะเป็นคำว่า "ใส่ใจ"

หากคุณคิดที่จะบอกรัก หรือรู้สึกว่าตัวเองเริ่มที่จะรักใครซักคน ลองถามตัวเองดูว่า คุณใส่ใจเค้ามากน้อยแค่ไหน?

ความใส่ใจ ไม่ใช่ ความเอาใจ หากคนรักของคุณจำได้ขึ้นใจว่า คุณเคยพูดว่าอยากได้อะไร แล้วเค้าหาซื้อของชิ้นนั้นให้ ไม่ใช่สักแต่ว่าซื้อซื้อซื้อของเยอะแยะมากมาย เพื่อเอาใจ...

นั่นแหละถึงเรียกว่า ความใส่ใจ ความใส่ใจ ไม่ใช่ ความหึงหวง หากคนรักของคุณโทรหาคุณทุกคืน ถามว่ากลับถึงบ้านหรือยัง เพียงเพราะเค้าเป็นห่วง ไม่ต้องการให้คุณได้รับอันตรายในยามดึก ไม่ใช่กลัวว่าคุณจะไปกับคนอื่น...

นั่นแหละเรียกว่าความใส่ใจ ความใส่ใจ ไม่ใช่ ความมีน้ำใจอย่างเดียว หากแต่มีความถนอมน้ำใจด้วย หากคนรักของคุณทำอะไรเพื่อคุณซักอย่างด้วยความตั้งใจ แต่คุณกลับไม่ชอบมัน คิดไตร่ตรองให้ดีก่อนที่จะพูดอะไรออกไป ใส่ใจในความรู้สึกของเค้าด้วย หากคุณทะเลาะกับคนรัก แต่แล้ววันรุ่งขึ้น คนรักของคุณยังโทรมา แสดงความเป็นห่วงในเรื่องต่างๆ เหมือนทุกๆวัน ทั้งๆที่ยังไม่หายโกรธ...

นั่นแหละเรียกว่าความใส่ใจ หากคนรักของคุณยอมสละเวลาทำบางสิ่ง เอาไว้ทีหลัง เพียงเพื่อช่วยทำในสิ่งที่คุณขอ.. .

นั่นแหละเรียกว่า ความใส่ใจ คนเราบางครั้งก็ต้องการมีใครซักคนคอยใส่ใจเราบ้าง หากคุณต้องเดินทางไกล

มันจะรู้สึกดีเอามากๆ ถ้าคนรักของคุณโทรมาถามว่า "ถึงหรือยัง" "ปลอดภัยดีไหม" "เหนื่อยไหม"

หากคุณต้องปฏิบัติภาระกิจสำคัญ ไม่ว่าจะเรื่องงาน หรือเรื่องเรียน มันจะรู้สึกดีเอามากๆ ถ้าคนรักของคุณจำได้ และโทรมาบอกว่า "โชคดีนะ" "ชั้นจะคอยเป็นกำลังใจให้ " หากคุณต้องขับรถคนเดียว มันจะรู้สึกดีเอามากๆ ถ้าคนรักของคุณโทรมาบอกว่า "ขับรถดีๆนะ"

หากคุณป่วยเป็นไข้ ไม่สบาย มันจะรู้สึกดีเอามากๆ ถ้าคนรักของคุณโทรมาเตือนให้คุณกินยา และพักผ่อนมากๆ ความใส่ใจ กับ ความเกรงใจ คล้ายกันในหลายๆด้าน

คุณอาจคิดว่า ยิ่งคบกันสนิทสนมกันมากเท่าไหร่ ก็ไม่จำเป็นต้องเกรงใจกันให้มากเหมือนคนที่เพิ่งเริ่มรู้จักกัน

แต่ผมกลับไม่คิดอย่างนั้น ยิ่งสนิทกันมากเท่าไหร่ ต้องยิ่งเกรงใจซึ่งกันและกัน ความเกรงใจเป็นสิ่งดี และเป็นบ่อเกิดของความสัมพันธ์อันยั่งยืน คุณเห็นไหมล่ะว่า ไม่ยากเลยที่จะแสดงความใส่ใจต่อใครซักคน เพียงแต่วันนี้

คุณใส่ใจคนรักของคุณแล้วหรือยัง?????

*** ความรักเป็นสิ่งที่สวยงามนะ  บางคนอาจคิดว่า ความรักทำให้เราเกิดความทุกข์มากกว่าความสุข

หรือคิดว่าเป็นการผูกมัดตัวเองติดกับใครสักคนหนึ่ง

คนที่คิดแบบนั้นเป็นคนที่มองความรักในแง่ลบ ไม่กล้าที่จะมีความรัก ไม่กล้าที่จะเผชิญกับปัญหาหรือสิ่งที่เกิดขึ้น

แต่ก็อย่างว่าแหละนะ  ความคิดใครความคิดมัน

แต่ผมมองว่า

ความรักน่ะไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด  มันเป็นวิตามินที่ดีที่สุดเลยแหละ 55555+

คำว่า "แฟน" ในมุมมองของผม

ไม่ได้หมายความว่า จะต้องอยู่ติดกันตลอด ต้องโทรหากันทุกวัน ต้องเจอหน้ากันทุกวัน

ไปไหนกับคนอื่นไม่ได้นอกจากเราคนเดียว  อันนั้นมันก็เกินปายยยยย  ม่ายไหวๆๆๆ

ปัญหาความรักส่วนใหญ่เกิดจากความไม่เข้าใจกัน ความหึงหวงมากเกินไป อันนี้ผมเข้าใจดี เพราะว่ามันเกิดกับเพื่อนๆผมหลายคนเลยแหละ  เหอๆ

มันทำให้เห็นอะไร หลายๆ อย่าง  บางครั้งก็ทะเลาะกันแค่เพียงเหตุผลว่า "ทำไมรับโทรศัพท์ช้าจัง จะไปไหนทำไมไม่บอกเค้าก่อน เธอไม่มีเวลาให้เค้าเลย"

แล้วก็เอาเหตุผลแค่นี้มาบอกเลิกกัน เวรกำชิบบบบบบ

ทำไมคุณไม่ลองมองโลกในแง่ดีบ้างล่ะ  ลองฟังเหตุผลเค้าก่อนว่าทำไม ไม่ใช่แต่เอาอารมณ์ตัวเองมาตัดสินในตัวของคนอื่น ***

+++ เรามีแฟนไว้เพื่ออะไร ใครรู้บ้าง +++

บางคนอาจคิดว่า มีแฟนไว้อวดเพื่อน ไว้โชว์ว่าแฟนตัวเองสวย ให้คนอื่นอิจฉาเล่น

อันนี้ก็ยอมรับนะว่าเห็นคนอื่นมีแฟนสวยก็แอบอิจฉาบ้างแหละ แต่ก็เท่านั้น ใครจะไปรู้ว่าในความสวยนั้นอาจมีอะไรซ่อนอยู่ก็ได้นะ จิงมั้ย

สมัยนี้สวยอย่างเดียวมันกินไม่ได้หรอก ถ้าเราได้คบกันไปนานๆ ก็จะรู้เองว่า รูปร่างหน้าตาไม่ได้เป็นสิ่งสำคัญอันดับ 1 หรอก

การที่อยู่ด้วยแล้วมีความสุขตะหากล่ะที่สำคัญที่สุด

เรามีคนรักไว้เพื่อเป็นกำลังใจให้กัน ช่วยกันแก้ปัญหา อยู่เคียงข้างกันเวลาทุกข์และก็สุข

ม่ายด้ายมีไว้ทะเลาะกันหรอกน๊า 555

เบื่อกันละยัง พอละดีกว่า เปลี่ยนเรื่องดีกว่าเนอะ

+-+-+-+

*** วันนี้ปายดูหนังมาด้วยแหละ นานๆทีจาด้ายออกบ้าน อยู่แต่บ้านก็เบื่อเหมือนกันนะ วันนี้เป็นวันดีที่จะออกบ้าน

ก็เลยไปดูหนังกะน้องรหัส ไม่เคยไปไหนด้วยกันเรยเนอะตั้งแต่เป็นพี่น้องรหัสกัน

พี่ก็เลยเบิ้ลซะเลย หวังว่าน้องคงม่ายเบื่อนะจ๊ะ +_+ พี่น่ะไม่เบื่อหรอกหนุกจาตาย

เดี๋ยววันหลังไปใหม่ 555+  อย่าเพิ่งเบื่อพี่ล่ะ***

***เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็อยู่บ้านอีกแย้วววววว ช่วงนี้ก็ได้แต่ดู Autumm ดูเป็นรอบที่ 2 แระ ยังไม่เบื่อเลย

วันนั้นดูกะพี่ พี่เราร้องไห้ทุกแผ่นเลยอ่ะ ร้องจนตาบวม น่าสงสารจัง เป็นเพราะเราแท้ๆ ที่เอาไปให้ดู เฮ้อออ

แต่เราน่ะจิ ไม่ยักกะร้องไห้ซักนิดเดียว เปงไรวะ หนังก็ออกจาเศร้า

เป็นหนังที่ คลาสสิคมากเลย ต้องซื้อเก็บไว้แล้ว 

อีกเรื่องที่อยากแนะนำให้ทุกคนดู แฟนเราแสดงเอง

" Love Story in Harvard "

ไปหาดูเลยหนุกมากๆ

พอละดีกว่า โฟ่เยอะมากวันนี้ หวังว่าคงทนอ่านกันนะ

มีหลายอารมณ์มากเลย เป็นอาไรวะกรู

เอาเป็นว่าฝันดีทุกๆคนนะ โดยเฉพาะคนที่เข้ามาอ่านนะคร้าบบบบบ

ปล. สเปซอาจจะไม่สวย ไม่มีอะไรเลย แต่ก็เต็มไปด้วยสาระและความน่าเบื่อนะ

อย่าให้ได้ทำสวยๆเน่อ คัยก็มิอาจมาเท่าเทียมได้แน่ 5555+

หากเราหาเหตุผลให้กับตัวเอง
ว่าทำไมเราถึงรักคน ๆ นี้นัก
แล้วเหตุผลที่ได้ มีแค่เพียง...รักเพราะรัก

ฟังดูอาจเลื่อนลอยไร้จุดหมายเกินไป
แต่สำหรับคนที่รักกัน เหตุผลเพียงแค่นี้
ก้อเพียงพอที่จะสานต่อความรักให้อยู่ต่อไป

แต่กับคนที่เรารักเค้า แล้วเค้าไม่รักเรา
ไม่เคยจะมองเห็นแม้แต่คุณค่าในตัวเรา
ต่อให้เราหยิบยื่นสิ่งดีๆ ให้เค้าเพียงไหน
หรือให้เหตุผลมากมายในคำว่ารักที่เรามีให้
เค้าก้อคงมองไม่เห็นมันเหมือนกัน

และกับคนประเภทนี้ ยิ่งเราเรียกร้องมากแค่ไหน
ก้อจะยิ่งสร้างความเหนื่อยใจให้กับเราเท่านั้น
ถ้าคุณมีความสุขกับมันก้อดีไป
แต่สุข...แล้วเหนื่อยใจก้อน่าคิดเหมือนกัน

คนเราเหนื่อยแล้วก้อต้องพัก
ต้องหาทางออกที่ทำให้เราดีขึ้น
กับเรื่องของความรักก้อเช่นกัน
เมื่อเราต้องเหนื่อยล้าเพราะมัน
คงต้องพักซะบ้าง...
ลองหยุดวิ่งตามเค้าซักครั้ง
แล้วมาเดิน(แค่เดิน)ตามตัวเองดูสักหน
คุณอาจรู้สึกดีกว่าการต้องวิ่งตามใครคนนั้น


.....อย่างน้อยๆ คุณจะพบว่า
การเรียนรู้ที่จะรักตัวเองนั้นไม่ทำให้เราเหนื่อยใจเลย ...

จิงๆด้วยที่ว่า "คนที่เรารักเค้า แล้วเค้าไม่รักเราไม่เคยจะมองเห็นแม้แต่คุณค่าในตัวเรา
ต่อให้เราหยิบยื่นสิ่งดีๆ ให้เค้าเพียงไหนหรือให้เหตุผลมากมายในคำว่ารักที่เรามีให้
เค้าก้อคงมองไม่เห็นมันเหมือนกัน" มันเหนื่อยๆจิงๆนะคับพี่น้อง แบบว่าทรมานมากเลย ทำไมเค้าใจร้ายมากเลยก็ไม่รู้ ถ้าเป็นเรานะ เราจะเปิดโอกาสให้กับทุกคนที่เข้ามาในชีวิตหมดแหละ ไม่ใช่ว่าเจ้าชู้นะ แต่....มันเป็นการเรียนรู้มากกว่า คนที่ไม่เปิดใจตัวเองนั่นแหละเป็นคนที่น่าสงสารที่สุด เพราะว่า คนที่เข้ามาในชีวิต บางทีเขาอาจเป็นคนที่เราตามหามาแสนนานก็ได้  แต่ก็อย่างว่าแหละ คนที่ไม่รักเราในสิ่งที่เราเป็นอยู่ก็อย่าไปรักเลย

                            " เปลี่ยนตัวเองเพื่อเธอเท่าไหร่ก็เหมือนไร้ค่า เปลี่ยนใจรักใครคนใหม่ ยังง่ายกว่า "

จิงมั้ยค้าบบบบบบบบบบบบ